مقاومت شیمیایی پلیمرها چیست؟ راهنمای انتخاب پلیمر مناسب در برابر مواد شیمیایی

وقتی یک پلیمر برای ساخت ظرف، مخزن، لوله، قطعه صنعتی یا تجهیزات در تماس با مواد شیمیایی انتخاب میشود، فقط استحکام و قیمت آن اهمیت ندارد. ماده ای که قرار است برای مدت کوتاه یا طولانی با یک ماده شیمیایی در تماس باشد، باید بتواند بدون تغییرات مخرب، عملکرد مورد انتظار خود را حفظ کند.

این ویژگی با عنوان مقاومت شیمیایی پلیمرها شناخته میشود و یکی از مهم ترین معیارها در انتخاب متریال برای صنایع شیمیایی و بسته بندی است.

انتخاب اشتباه می تواند پیامدهایی مانند تورم، نرم شدن، ترک خوردگی، شکنندگی، کاهش استحکام، تغییر شکل یا حتی نشتی و شکست قطعه ایجاد کند. در این مقاله از دسته مقالات مواد، پلیمر و پلاستیک از سری مقالات زرپلاست با ما همراه باشید.

مقاومت شیمیایی پلیمرها دقیقا به چه معناست؟

مقاومت شیمیایی به توانایی یک پلیمر برای حفظ خواص و عملکرد خود هنگام تماس با یک ماده شیمیایی گفته میشود. در این شرایط، پلیمر نباید در مدت و شرایط مورد نظر دچار تخریب قابل توجه، تغییر ابعاد، کاهش استحکام یا تغییرات دیگری شود که عملکرد آن را مختل کند.

البته مقاومت شیمیایی به معنی واکنش ندادن مطلق نیست. در برخی کاربردها مقدار بسیار کمی جذب ماده یا تغییر سطح میتواند قابل قبول باشد در حالی که در کاربردهای حساس حتی تغییر جزئی نیز میتواند مشکل ساز شود. انتخاب متریال باید بر اساس شرایط واقعی استفاده انجام شود نه فقط یک جدول عمومی سازگاری. 

چرا مقاومت شیمیایی در صنایع اهمیت دارد؟

در بسیاری از صنایع، پلیمر مستقیما با اسیدها، بازها، حلال ها، روغن ها، مواد شوینده یا ترکیبات شیمیایی دیگر تماس دارد. اگر این تماس باعث ضعیف شدن متریال شود، عمر مفید محصول کاهش پیدا میکند و احتمال نشتی، آلودگی ماده یا توقف فرایند افزایش می یابد.

مقاومت شیمیایی میتواند همزمان با ایمنی، دوام تجهیزات، کیفیت محصول و هزینه های نگهداری ارتباط داشته باشد. این موضوع در طراحی بسته بندی های شیمیایی اهمیت ویژه ای دارد زیرا خرابی ظرف می تواند علاوه بر خسارت محصول، پیامدهای ایمنی و زیست محیطی نیز ایجاد کند.

مقاومت شیمیایی چه تفاوتی با مقاومت مکانیکی، حرارتی و UV دارد؟

این چهار ویژگی به هم مرتبط هستند اما یک مفهوم واحد نیستند. ممکن است یک پلیمر از نظر مکانیکی بسیار مستحکم باشد اما در برابر یک حلال خاص مقاومت شیمیایی مناسبی نداشته باشد. همچنین یک متریال میتواند در برابر مواد شیمیایی عملکرد خوبی داشته باشد اما در دمای بالا یا در معرض نور خورشید طولانی مدت، بخشی از خواص خود را از دست بدهد. بنابراین هنگام انتخاب متریال باید همه این عوامل در کنار یکدیگر بررسی شوند.

چه عواملی مقاومت شیمیایی پلیمرها را تعیین می کنند؟

مقاومت شیمیایی نتیجه تعامل میان پلیمر و شرایط محیطی است. به همین دلیل، نمی توان فقط نام ماده شیمیایی را در نظر گرفت و بدون توجه به سایر متغیرها درباره مناسب بودن یک پلیمر تصمیم گرفت.

منابع تخصصی سازگاری مواد نیز تاکید میکنند که عواملی مانند غلظت، دما، زمان تماس و تنش مکانیکی میتوانند نتیجه مقاومت شیمیایی را تغییر دهند.

نوع ماده شیمیایی

اولین و مهم ترین عامل، ماهیت ماده ای است که با پلیمر تماس دارد. اسید، باز، حلال آلی، روغن، ماده اکسید کننده یا ترکیبات دیگر می توانند رفتارهای متفاوتی در برابر یک پلیمر مشخص ایجاد کنند.

حتی در یک گروه شیمیایی نیز نمی شود برای همه مواد یک حکم یکسان صادر کرد. بنابراین بهتر است انتخاب از نام و مشخصات دقیق ماده شروع شود نه فقط از عباراتی مانند اسید یا حلال.

غلظت ماده شیمیایی

غلظت می تواند مقاومت یک پلیمر را به شکل قابل توجهی تغییر دهد. ممکن است یک پلیمر در برابر محلول رقیق یک ماده عملکرد مناسبی داشته باشد اما همان ماده در غلظت بالاتر، تاثیر بیشتری بر متریال بگذارد.

به همین دلیل، جداول مقاومت شیمیایی معمولا در صورت امکان غلظت ماده را نیز مشخص میکنند و مقایسه بدون توجه به آن می تواند گمراه کننده باشد. 

دما

افزایش دما میتواند سرعت و شدت بسیاری از فرایندهای شیمیایی و فیزیکی را افزایش دهد. به همین دلیل ممکن است یک پلیمر در دمای محیط عملکرد خوبی داشته باشد اما در دمای فرایند یا هنگام نگهداری گرم، شرایط متفاوتی پیدا کند.

مدت زمان تماس

زمان تماس نیز اهمیت زیادی دارد. تماس چند دقیقه ای با یک ماده شیمیایی لزوما نتیجه ای مشابه تماس چند ماهه یا چند ساله ایجاد نمیکند.

برای مخزن یا بسته بندی دائمی، زمان تماس طولانی باید در نظر گرفته شود. برای یک قطعه که فقط در مرحله انتقال یا شستشو با ماده تماس دارد، شرایط ارزیابی می تواند متفاوت باشد.

فشار و تنش مکانیکی

گاهی ماده شیمیایی به تنهایی باعث خرابی سریع پلیمر نمی شود اما وجود تنش مکانیکی می تواند شرایط را تغییر دهد. در این وضعیت تماس شیمیایی و تنش همزمان میتوانند احتمال ترک خوردگی یا شکست را افزایش دهند.

نوع و گرید پلیمر

عبارت هایی مانند HDPE، PP یا PVC یک خانواده متریالی را معرفی میکنند اما حتی در یک خانواده نیز گرید، افزودنی ها، فرایند تولید و شرایط قطعه می توانند بر عملکرد نهایی تاثیر داشته باشند.

انتخاب یک خانواده پلیمری، مرحله اول است و برای کاربرد حساس باید گرید و محصول نهایی نیز بررسی شود.

پلیمرهای رایج در تماس با مواد شیمیایی کدامند؟

پلیمرهای مختلفی در تجهیزات، بسته بندی و قطعاتی که با مواد شیمیایی تماس دارند استفاده میشوند. HDPE،LDPE، PP، PET، PVC و PTFE از شناخته شده ترین گزینه ها هستند اما هیچ کدام را نمی توان بدون توجه به ماده شیمیایی و شرایط کاربرد، بهترین انتخاب عمومی دانست.

این بخش صرفا یک معرفی کاربردی است و قرار نیست وارد بررسی تخصصی هر پلیمر شود؛ زیرا هر کدام از این مواد می توانند موضوع یک مقاله مستقل باشند.

HDPE در برابر مواد شیمیایی

به دلیل مقاومت مناسب در برابر بسیاری از مواد شیمیایی و همچنین ترکیب مطلوبی از وزن، استحکام و هزینه، در بسیاری از کاربردهای صنعتی مورد استفاده قرار میگیرد.

نباید عبارت مقاومت شیمیایی بالا را به معنی سازگاری با تمام مواد دانست. برای هر کاربرد مهم باید ماده، غلظت، دما و مدت تماس بررسی شود.

PP در برابر مواد شیمیایی

نیز یکی از پلیمرهای رایج در کاربردهای شیمیایی است و در بسیاری از محیط های اسیدی و قلیایی عملکرد مناسبی دارد. این ویژگی باعث شده در برخی ظروف و تجهیزات صنعتی مورد استفاده قرار گیرد.

عملکرد PP نیز به شرایط واقعی وابسته است و برای حلال ها یا محیط های خاص باید اطلاعات سازگاری مربوط به همان کاربرد بررسی شود.

PET در برابر مواد شیمیایی

در بسیاری از کاربردهای بسته بندی استفاده میشود اما دامنه مقاومت شیمیایی آن با همه پلیمرهای مقاوم صنعتی یکسان نیست. نوع ماده، غلظت و دما میتواند روی مناسب بودن PET اثر بگذارد.

بنابراین استفاده از PET برای یک ماده شیمیایی خاص باید با اطلاعات سازگاری همان ماده بررسی شود و صرفا بر اساس کاربردهای رایج آن تصمیم گیری نشود.

PVC در برابر مواد شیمیایی

در بسیاری از تجهیزات و کاربردهای صنعتی که با مواد شیمیایی تماس دارند دیده میشود و میتواند در محیط های مختلف عملکرد مناسبی داشته باشد.

نوع PVC، شرایط کاری و ماده شیمیایی مورد نظر باید در انتخاب نهایی لحاظ شوند. بنابراین نمی شود مقاومت PVC را به تمام مواد و تمام دماها تعمیم داد.

PTFE برای محیط های شیمیایی خاص

به دلیل مقاومت شیمیایی بسیار بالا در کاربردهایی استفاده میشود که بسیاری از پلیمرهای معمولی محدودیت دارند. به همین دلیل در برخی آب بندی ها، لاینرها و قطعات تخصصی کاربرد دارد.

البته انتخاب PTFE نیز باید بر اساس نیاز واقعی انجام شود زیرا قیمت، خواص مکانیکی و الزامات ساخت می توانند آن را برای همه کاربردها به گزینه اقتصادی تبدیل نکنند.

آیا میتوان گفت یک پلیمر در برابر اسیدها مقاوم است؟

پاسخ کوتاه این است که نه به صورت مطلق. اصطلاح مقاوم در برابر اسید بیش از حد کلی است زیرا نوع اسید، غلظت، دما و زمان تماس میتوانند نتیجه را تغییر دهند.

برای مثال داده های سازگاری مواد نشان میدهند که ارزیابی یک پلیمر در برابر یک اسید مشخص باید همراه با غلظت و شرایط آزمون خوانده شود. حتی منابع صنعتی نیز هشدار میدهند که رتبه بندی های ساده خوب یا ضعیف به تنهایی برای پیش بینی عملکرد واقعی کافی نیستند. 

مقاومت پلیمرها در برابر بازها چگونه است؟

بسیاری از پلیمرهای رایج در برابر طیف قابل توجهی از بازها عملکرد مناسبی دارند اما این موضوع نیز به معنی سازگاری مطلق نیست. غلظت بالا، دمای زیاد یا وجود تنش مکانیکی می تواند نتیجه را تغییر دهد.

برای نمونه داده های منتشر شده توسط سازندگان و تامین کنندگان مواد، برای پلیمرهای مختلف دامنه های متفاوتی از مقاومت در محیط های قلیایی نشان میدهند. بنابراین برای انتخاب دقیق باید به ماده مشخص و شرایط سرویس مراجعه کرد.

پلیمرها در برابر حلال ها چه رفتاری دارند؟

حلال ها از مهم ترین گروه هایی هستند که هنگام انتخاب پلیمر باید با دقت بیشتری بررسی شوند. یک پلیمر ممکن است در برابر اسیدها و بازها عملکرد بسیار خوبی داشته باشد اما در برابر یک حلال آلی خاص دچار تورم، نرم شدن یا افت خواص شود.

این تفاوت نشان میدهد که نمیتوان از مقاومت خوب یک ماده در یک گروه شیمیایی، مقاومت آن در برابر گروه دیگری را نتیجه گرفت. برای حلال ها، مراجعه به داده های سازگاری اختصاصی اهمیت بیشتری پیدا میکند. 

چه اتفاقی برای پلیمر ناسازگار با ماده شیمیایی می افتد؟

خرابی شیمیایی همیشه به شکل ذوب شدن یا از بین رفتن کامل پلیمر اتفاق نمی افتد. در بسیاری از موارد، تغییرات ظاهری یا مکانیکی به تدریج ایجاد میشوند و ممکن است تا زمانی که قطعه عملکرد خود را از دست بدهد، به چشم نیایند. شناخت این نشانه ها برای بازرسی ظروف و تجهیزات اهمیت زیادی دارد.

ترک خوردگی و شکست

ترک خوردگی یکی از خطرناک ترین پیامدهای ناسازگاری است، زیرا ممکن است ابتدا به صورت ترک های ریز ظاهر شود و در ادامه با تنش مکانیکی یا فشار، به شکست منجر شود.

در کاربردهای حساس، مشاهده ترک های سطحی، سفیدشدگی غیرعادی یا تغییر شکل باید جدی گرفته شود و صرفا با افزایش ضخامت ظرف مشکل را حل شده فرض نکرد.

تورم و تغییر ابعاد

برخی مواد شیمیایی میتوانند وارد ساختار پلیمر شوند و باعث افزایش حجم یا تغییر ابعاد آن شوند. این تغییر ممکن است روی درب، رزوه، واشر، اتصالات یا آب بندی اثر بگذارد. حتی اگر بدنه ظرف هنوز ظاهرا سالم باشد، تغییر ابعاد میتواند عملکرد کلی سیستم را مختل کند.

نرم شدن یا کاهش استحکام

گاهی پلیمر بدون اینکه ظاهرا آسیب شدیدی دیده باشد، بخشی از استحکام خود را از دست میدهد. این موضوع برای قطعاتی که تحت بار، فشار یا ضربه هستند اهمیت ویژه ای دارد.

ارزیابی سازگاری نباید فقط به مشاهده سطح محدود شود و خواص مورد نیاز در شرایط واقعی نیز باید در نظر گرفته شوند.

جدول مقاومت شیمیایی پلیمرها چگونه استفاده میشود؟

جدول مقاومت شیمیایی ابزاری برای غربال اولیه گزینه های متریال است. در این جدول معمولا نام مواد شیمیایی در یک طرف و نام پلیمرها در طرف دیگر قرار میگیرد و برای هر ترکیب، سطحی از مقاومت یا میزان حمله شیمیایی مشخص میشود.

چنین جدولی یک پاسخ مطلق برای همه کاربردها ارائه نمیکند. بسیاری از منابع تخصصی نیز تاکید میکنند که داده های جداول باید با توجه به شرایط واقعی و در صورت حساس بودن کاربرد، با آزمون اختصاصی تایید شوند. 

حروف و رتبه بندی جدول چه معنایی دارند؟

سیستم رتبه بندی در جداول مختلف یکسان نیست. برای مثال یک منبع ممکن است از A تا D استفاده کند و منبع دیگری از Excellent تا Not Recommended. بنابراین قبل از تفسیر جدول باید راهنمای همان جدول را بخوانید.

در یکی از جداول رایج A نشان دهنده حمله ناچیز و D نشان دهنده تخریب یا حل شدن سریع ماده است. این تعریف مربوط به همان جدول است و نباید بدون خواندن Legend به جداول دیگر تعمیم داده شود.

چرا دو جدول سازگاری ممکن است نتایج متفاوتی داشته باشند؟

تفاوت میتواند از شرایط آزمون ناشی شود. غلظت، دما، زمان تماس، نوع گرید، ضخامت قطعه و حتی وضعیت مکانیکی آن میتوانند نتیجه را تغییر دهند.

اگر دو منبع درباره یک ترکیب پلیمر و ماده شیمیایی نتیجه یکسانی ارائه نکنند نباید صرفا یکی را انتخاب کرد؛ باید شرایطی که داده ها در آن تولید شده اند نیز مقایسه شوند. 

چطور پلیمر مناسب را مرحله به مرحله انتخاب کنیم؟

انتخاب پلیمر مناسب بهتر است از تعریف شرایط واقعی کار شروع شود. این روش کمک میکند تصمیم نهایی فقط بر اساس قیمت یا شهرت یک متریال گرفته نشود.

مرحله اول ماده شیمیایی را دقیق مشخص کنید

نام دقیق ماده، ترکیب یا محلول و در صورت امکان اطلاعات فنی آن را مشخص کنید. عبارت های کلی مانند اسید یا شوینده برای انتخاب دقیق کافی نیستند.

اگر ماده یک محصول تجاری است، بررسی اطلاعات فنی و SDS میتواند برای شناخت ترکیبات و شرایط نگهداری مفید باشد.

مرحله دوم غلظت را مشخص کنید

غلظت ماده میتواند نتیجه سازگاری را تغییر دهد. بنابراین باید مشخص شود که پلیمر قرار است با ماده خالص، محلول رقیق یا محلولی با غلظت بالا تماس داشته باشد.

مرحله سوم دمای واقعی را در نظر بگیرید

حداقل و حداکثر دمای تماس را مشخص کنید. اگر ماده هنگام پر کردن، فرایند، شستشو یا نگهداری گرم میشود، همان شرایط باید در ارزیابی لحاظ شود.

مرحله چهارم مدت تماس را تعیین کنید

مشخص کنید تماس چند دقیقه، چند ساعت، چند روز یا چند سال ادامه خواهد داشت. برای بسته بندی های دائمی، شرایط طولانی مدت اهمیت بیشتری دارد.

مرحله پنجم تنش مکانیکی را بررسی کنید

مشخص کنید قطعه تحت فشار، کشش، ضربه، خم شدن یا بارگذاری قرار دارد یا خیر. وجود تنش می تواند نتیجه مقاومت شیمیایی را تغییر دهد.

مرحله ششم چند گزینه را از جدول سازگاری انتخاب کنید

در این مرحله می توان از جدول های معتبر برای حذف گزینه های نامناسب استفاده کرد. بهتر است به جای انتخاب فوری یک پلیمر، چند گزینه اولیه باقی بمانند تا سایر الزامات نیز بررسی شوند.

مرحله هفتم شرایط واقعی را اعتبارسنجی کنید

اگر کاربرد حساس است، داده عمومی جدول کافی نیست. بهتر است نمونه یا قطعه در شرایط واقعی یا نزدیک به شرایط واقعی ارزیابی شود. منابع تخصصی نیز برای کاربردهای مهم، آزمون سازگاری در شرایط واقعی را توصیه میکنند.

در انتخاب پلیمر فقط مقاومت شیمیایی مهم نیست

ممکن است یک پلیمر از نظر شیمیایی بهترین گزینه باشد اما از نظر قیمت، استحکام، دمای کار، وزن یا قابلیت تولید برای کاربرد مورد نظر مناسب نباشد. انتخاب نهایی باید حاصل یک مقایسه چند معیاره باشد.

جدول زیر یک چارچوب اولیه برای این تصمیم ارائه میدهد.

مقاومت شیمیایی پلیمرها در صنایع مختلف چه کاربردی دارد؟

مقاومت شیمیایی تقریبا در هر صنعتی که مواد شیمیایی با تجهیزات یا بسته بندی تماس دارند اهمیت پیدا میکند. تفاوت صنایع بیشتر در نوع ماده، شرایط تماس و سطح حساسیت کاربرد است.

صنایع شیمیایی

در این صنعت، ظروف، مخازن، لوله ها و قطعات مختلف ممکن است به صورت مستقیم یا غیر مستقیم با مواد شیمیایی تماس داشته باشند. انتخاب متریال مناسب میتواند از خرابی زودرس و توقف فرایند جلوگیری کند.

صنایع شوینده

مواد شوینده، مواد اولیه و ترکیبات مورد استفاده در فرایند تولید میتوانند از نظر شیمیایی متفاوت باشند. بنابراین متریال تجهیزات باید بر اساس ترکیب واقعی و شرایط تماس انتخاب شود.

صنایع رنگ و رزین

حلال ها، رزین ها، افزودنی ها و مواد شیمیایی فرایندی میتوانند اثرات متفاوتی بر پلیمرها داشته باشند. در این صنعت، انتخاب بر اساس نام کلی رنگ یا رزین کافی نیست و ترکیب واقعی ماده اهمیت دارد.

صنایع کشاورزی

برخی مواد مورد استفاده در تولید، نگهداری یا انتقال محصولات کشاورزی می توانند ماهیت شیمیایی فعالی داشته باشند. ظروف و تجهیزات در تماس با این مواد باید از نظر سازگاری بررسی شوند.

نفت و گاز

سوخت ها، روغن ها، حلال ها و مواد فرایندی مختلف میتوانند در این صنعت با پلیمرها تماس داشته باشند. شرایط دما و فشار نیز در بسیاری از کاربردها اهمیت بیشتری پیدا میکند.

صنایع دارویی و غذایی

در این صنایع علاوه بر مقاومت شیمیایی، موضوعاتی مانند خلوص، عدم آلودگی و الزامات تماس با محصول نیز اهمیت دارند. بنابراین مقاومت شیمیایی تنها یکی از معیارهای تصمیم گیری است.

اشتباهات رایج هنگام انتخاب پلیمر

بیشتر خطاهای انتخاب متریال از ساده سازی بیش از حد مسئله ایجاد میشوند. اگر فقط یک ویژگی مانند قیمت یا مقاومت عمومی را ملاک قرار دهیم، ممکن است شرایط واقعی کاربرد نادیده گرفته شود.

انتخاب بر اساس قیمت

ارزان تر بودن یک پلیمر لزوما به معنی اقتصادی تر بودن آن نیست. اگر متریال زودتر خراب شود، هزینه تعویض، توقف تولید و خسارت ناشی از نشتی میتواند بسیار بیشتر از اختلاف قیمت اولیه باشد.

تعمیم مقاومت یک ماده به همه مواد شیمیایی

عبارت هایی مانند این پلیمر ضد اسید است یا این ماده در برابر مواد شیمیایی مقاوم است برای تصمیم مهندسی کافی نیستند. ماده شیمیایی مشخص، غلظت و دما باید بررسی شوند.

بی توجهی به دما

گاهی انتخاب بر اساس یک جدول در دمای اتاق انجام میشود در حالی که کاربرد واقعی در دمای بالاتری قرار دارد. این تفاوت میتواند نتیجه سازگاری را تغییر دهد. 

نادیده گرفتن زمان تماس

یک متریال ممکن است برای تماس کوتاه مدت مناسب باشد اما برای نگهداری طولانی مدت انتخاب مناسبی نباشد.

توجه نکردن به تنش مکانیکی

در کاربردهایی مانند مخزن، ظرف، لوله یا قطعه تحت فشار، باید اثر همزمان ماده شیمیایی و بار مکانیکی بررسی شود.

برای اطمینان از سازگاری پلیمر چه اطلاعاتی لازم است؟

هرچه اطلاعات اولیه دقیق تر باشد، انتخاب متریال قابل اعتمادتر خواهد بود. قبل از تماس با تامین کننده یا واحد فنی، بهتر است مشخصات کاربرد تا حد امکان جمع آوری شود.

آیا ضخامت پلیمر روی مقاومت شیمیایی تاثیر دارد؟

ضخامت به تنهایی نمیتواند یک پلیمر نامناسب را به پلیمر مناسب تبدیل کند. با این حال ضخامت و هندسه قطعه میتوانند روی رفتار نهایی، نفوذ، تغییر شکل و تحمل مکانیکی اثر بگذارند.

اگر یک ماده در برابر یک ماده شیمیایی ناسازگار باشد، افزایش ضخامت نباید به عنوان راه حل اصلی در نظر گرفته شود. ابتدا باید سازگاری متریال بررسی شود و سپس طراحی و ضخامت بر اساس نیاز مکانیکی تعیین شوند.

آیا رنگ و ظاهر پلیمر میتواند مقاومت شیمیایی را مشخص کند؟

خیر. رنگ، شفافیت یا ظاهر یک قطعه به تنهایی اطلاعات کافی درباره مقاومت شیمیایی آن ارائه نمیکند. دو قطعه با ظاهر مشابه میتوانند از مواد یا گریدهای متفاوت ساخته شده باشند و عملکرد متفاوتی داشته باشند.

برای همین در کاربردهای صنعتی باید مشخصات متریال و اطلاعات فنی معتبر ملاک تصمیم گیری باشند نه ظاهر محصول.

آیا یک جدول مقاومت شیمیایی برای انتخاب نهایی کافی است؟

در کاربردهای عمومی میتواند نقطه شروع خوبی باشد اما برای کاربردهای حساس نباید تنها معیار تصمیم گیری باشد. جداول معمولا تحت شرایط مشخص تهیه میشوند و ممکن است شرایط واقعی شما با شرایط آزمون تفاوت داشته باشد.

اگر ماده شیمیایی غلیظ، دما بالا، تماس طولانی یا تنش مکانیکی وجود دارد، بهتر است داده جدول با اطلاعات سازنده و در صورت نیاز آزمون اختصاصی تکمیل شود. منابع صنعتی نیز استفاده از آزمون در شرایط واقعی را برای اطمینان از fitness for use توصیه میکنند.

یک انتخاب درست از شناخت ماده شروع میشود نه از انتخاب پلیمر

مقاومت شیمیایی پلیمرها یک ویژگی مهم اما چند عاملی است. برای انتخاب صحیح نمیشود فقط گفت یک پلیمر مقاوم یا نامقاوم است باید مشخص شود در برابر چه ماده ای، با چه غلظتی، در چه دمایی، برای چه مدت و تحت چه شرایط مکانیکی قرار میگیرد.

مقاومت شیمیایی تنها معیار انتخاب نیست. استحکام، دما، ضربه، UV، طول عمر، قیمت و شرایط تولید نیز میتوانند نتیجه نهایی را تغییر دهند.

به همین دلیل بهترین روش این است که ابتدا شرایط واقعی کاربرد مشخص شود، سپس چند متریال مناسب با استفاده از منابع معتبر غربال شوند و در نهایت برای کاربردهای حساس، سازگاری در شرایط واقعی اعتبارسنجی شود.

سوالات متداول